چگونه هشدارهای بدافزار را از اکوسیستم npm فراتر بردیم

با تحول حملات زنجیره تأمین نرم‌افزار از رویدادهای ایزوده و ساده به کمپین‌های سیستماتیک و دارای پیامدهای سنگین، نیاز به هوش امنیتی چنداکوسیستمی به موضوعی حیاتی تبدیل شده است [S4]. گیت‌هاب (GitHub) با گسترش قابلیت‌های شناسایی هشدارهای بدافزاری دپندابات (Dependabot)، به این تغییر رفتار مهاجمان پاسخ داده است. قابلیت شناسایی بدافزارها که پیش از این محدود به اکوسیستم npm بود، اکنون هشت اکوسیستم بسته‌ای مجزا را تحت پوشش قرار می‌دهد: npm، PyPI، Maven، RubyGems، NuGet، Go، crates.io و PHP Composer [S1]. این گسترش از طریق یک خط‌لوله (pipeline) جذب متمرکز انجام شد که مخزن malicious-packages متعلق به OpenSSF را در پایگاه داده هشدارهای گیت‌هاب (GitHub Advisory Database) ادغام می‌کند و دفاعی مقیاس‌پذیر در برابر تهدیدات پیچیده‌ای نظیر کرم Shai-Hulud و رت (RAT) Miasma فراهم می‌سازد [S1, S4].

چشم‌انداز رو به رشد تهدیدات: چرا گسترش پوشش ضروری بود؟

تکامل بدافزارها در مخازن ثبت بسته (package registries)، اتخاذ رویکردی فراتر از پایش یک اکوسیستم واحد را الزامی کرده است. تاریخچه اخیر نشان می‌دهد که مهاجمان به‌طور فزاینده‌ای اعتمادِ نهفته در جریان‌های کاری توسعه مدرن را هدف قرار می‌دهند.

تغییر به سمت تهدیدات با پیامدهای سنگین

امنیت اکوسیستم npm در سپتامبر ۲۰۲۵ با ظهور کرم Shai-Hulud به یک نقطه عطف حیاتی رسید [S4]. این بدافزار خودتکثیرشونده، فرایند آلوده‌سازی و توزیع مجدد بسته‌های مخرب را به‌صورت خودکار درآورد و نمایانگر انتقالی به سمت تهدیدات با پیامدهای سنگین بود [S4]. کمپین‌های بعدی مانند «Shai-Hulud: The Third Coming» و «Mini Shai-Hulud» در آوریل ۲۰۲۶ و همچنین موج‌های منسوب به گروه TeamPCP در مه ۲۰۲۶، شتاب تهاجمی زیادی را هم در فراوانی و هم در عمق فنی حملات نشان دادند [S4].

بردارها و تکنیک‌های پیچیده حملات

حملات مدرن از تکنیک‌های پیچیده‌ای برای فرار از شناسایی و حفظ دسترسی پایدار استفاده می‌کنند:

• انتشار خودتکثیرشونده (Wormable Propagation): بارهای مخرب (payloads) سرقت توکن‌های npm و توکن‌های دسترسی شخصی گیت‌هاب (GitHub PATs) را در اولویت قرار می‌دهند تا بتوانند بسته‌های مشروع را به‌صورت خودکار آلوده کرده و دوباره منتشر کنند [S4].
• پایداری در سطح زیرساخت (Infrastructure-Level Persistence): مهاجمان خود را در خطوط لوله CI/CD جای می‌دهند تا دسترسی طولانی‌مدت و غیرقابل‌شناسایی به محیط‌های سازمانی پیدا کنند [S4].
• بارهای مخرب چندمرحله‌ای و فرارکننده: حملات اغلب از وابستگی‌های «خفته» (sleeper dependencies) استفاده می‌کنند که تنها تحت شرایطی خاص فعال می‌شوند [S4]. برای نمونه، رت Miasma (که در کمپین‌های ژوئن و ژوئیه ۲۰۲۶ شناسایی شد) از اسکریپت‌های مبهم‌سازی‌شده (obfuscated)، مسیرهای پایداری مخصوص سیستم‌عامل (مانند %LOCALAPPDATA%\NodeJS در ویندوز) و معماری‌های فرماندهی و کنترل (C2) غیرمتمرکز استفاده می‌کند [S4]. این معماری غیرمتمرکز شامل درگاه‌های Ethereum RPC، رله‌های Nostr و BitTorrent DHT برای تضمین تاب‌آوری است [S4].
• گستره و دامنه وسیع: در اوت ۲۰۲۶، کمپینی که اکوسیستم بسته‌های keyv، flat-cache و file-entry-cache را هدف قرار داد، بسته‌هایی با بیش از ۵۰۰ میلیون دانلود هفتگی را آلوده ساخت و به ۳۸۴ بسته تأییدشده و ۱,۱۳۶ نسخه مخرب سرایت کرد [S5].

این تحولات به‌روشنی نشان می‌دهند که چرا یک راهکار امنیتی که تنها محدود به یک اکوسیستم واحد مانند npm باشد، دیگر برای دفاع از زنجیره تأمین در سازمان‌های مدرن کافی نیست [S2].

پیاده‌سازی فنی: رویکرد واردکننده واحد

برای پاسخ به نیاز پوشش گسترده‌تر بدون تحمیل هزینه ساخت و نگهداری هشت سیستم شناسایی مجزا، گیت‌هاب یک واردکننده واحد (single importer) را مهندسی کرد [S1].

ادغام با OpenSSF

این واردکننده به گونه‌ای طراحی شده است که داده‌ها را از مخزن malicious-packages در بنیاد OpenSSF جذب کند که حاوی بیش از ۱۵,۰۰۰ گزارش با فرمت OSV (Open Source Vulnerability) است [S1]. گیت‌هاب با خواندن این مخزن متمرکز می‌تواند پایگاه داده هشدارهای خود را با داده‌های هوشمند در سراسر اکوسیستم‌های npm، PyPI، Maven، RubyGems، NuGet، Go، crates.io و PHP Composer تغذیه کند [S1].

چالش‌های مهندسی

ساخت یک خط‌لوله یکپارچه برای اکوسیستم‌های متنوع با چالش‌های فنی متعددی همراه بود:

• نرمال‌سازی نام‌ها: مهندسان مجبور بودند تفاوت‌های نام‌گذاری در اکوسیستم‌های مختلف را نرمال‌سازی کنند [S1].
• مدیریت نسخه‌ها: سیستم باید عدم تطابق در بازه‌های نسخه‌ها (version ranges) را مدیریت کرده و هشدارهای پس‌گرفته‌شده (withdrawn) را پردازش می‌نمود [S1].
• جلوگیری از بازواردات چرخه‌ای (Circular Re-import): یک چالش بزرگ، جلوگیری از وارد کردن مجدد هشدارهای npm خودِ گیت‌هاب توسط واردکننده بود [S1]. برای حل این مشکل، واردکننده متاداده‌های منشأ OSV را بررسی می‌کند؛ هر ورودی که دارای برچسب ghsa-malware باشد (که نشان‌دهنده منشأ گرفتن آن از گیت‌هاب است) پیش از ایجاد ورودی جدید در فید، حذف می‌شود [S1]. در عمل، بیش از نصف گزارش‌های جدید npm که ماهانه وارد مخزن OpenSSF می‌شدند، هشدارهای خود گیت‌هاب بودند که با موفقیت از واردات مجدد آن‌ها چشم‌پوشی شد [S1].

مکانیسم‌های محافظتی و یکپارچگی داده‌ها

با توجه به حساسیت بالای هشدارهای خودکار بدافزار، گیت‌هاب سه لایه محافظتی خاص را در خط‌لوله جذب داده پیاده‌سازی کرده است تا در برابر داده‌های مسموم یا نادرست محافظت کند [S1].

۱. سقف‌های دسته‌ای (Batch Caps): خط‌لوله شامل حدسقف‌های قابل‌تنظیمی برای حجم ایجاد هشدارها است. اگر یک اجرای واردات از این سقف‌ها تجاوز کند، کل دسته متوقف شده، هیچ چیزی منتشر نمی‌شود و به تیم مربوطه پیجر ارسال می‌گردد [S1]. ۲. ردیابی کامل منشأ (Full Provenance Tracing): هر هشدار واردشده به‌طور مستقیم به کامیت دقیق بالادستی خود در مخزن malicious-packages متعلق به OpenSSF متصل است که مسیر حسابرسی شفافی را تضمین می‌کند [S1]. ۳. بازگردانی در سطح دسته (Batch-Level Rollback): در صورت بروز یک دسته مسموم یا نادرست، تیم این قابلیت را دارد که کل آن واحد را به‌صورت یکجا بازگردانی کند، به جای آنکه مجبور باشد هشدارها را به‌صورت دستی و تک‌تک حذف کند [S1].

فلسفه عملیاتی: سرعت در برابر جزئیات

ویژگی کلیدی سیستم هشدارهای بدافزار این است که هشدارها بدون بررسی انسانی به صورت خودکار منتشر می‌شوند [S1]. این تصمیم طراحی بر این اصل استوار است که برای بسته‌های فعال و سرقت‌کننده اعتبارنامه (credential-stealing)، سرعت اطلاع‌رسانی از جزئیات و ظرافت‌های گزارش اهمیت بسیار بیشتری دارد [S1].

استقرار و کنترل کاربران

قابلیت گسترش‌یافته شناسایی بدافزار به همه کاربران تحمیل نمی‌شود؛ بلکه یک قابلیت اختیاری (opt-in) است [S1]. سازمان‌ها و توسعه‌دهندگان می‌توانند این تنظیمات را در سه سطح مختلف فعال کنند:

• سطح مخزن (Repository level) [S1]
• سطح سازمان (Organization level) [S1]
• سطح سازمانی بزرگ (Enterprise level) [S1]

این کنترل دقیق و چندسطحی به تیم‌هایی که وابستگی‌های چنداکوسیستمی را مدیریت می‌کنند اجازه می‌دهد وضعیت امنیت زنجیره تأمین خود را متناسب با میزان تحمل ریسک خاص خود تنظیم کنند [S1].

نتیجه‌گیری

گیت‌هاب با فراتر رفتن از npm و پیاده‌سازی یک معماری مقاوم با واردکننده واحد، توانایی توسعه‌دهندگان را در شناسایی بسته‌های مخرب در رایج‌ترین اکوسیستم‌های نرم‌افزاری به‌طور چشمگیری ارتقا داده است [S1, S2]. ادغام داده‌های OpenSSF همراه با مکانیسم‌های محافظتی سخت‌گیرانه نظیر سقف‌های دسته‌ای و ردیابی منشأ، دفاعی مقیاس‌پذیر در برابر تهدیدات بدافزاری پیچیده و خودتکثیرشونده فراهم می‌کند که هم‌اکنون زنجیره تأمین جهانی نرم‌افزار را هدف قرار داده‌اند [S1, S4].